Ewangelia według św. Łukasza opowiada niezwykłe wydarzenie z dzieciństwa Jezusa. Dwunastoletni Jezus wraz z Maryją i Józefem udał się do Jerozolimy na święto Paschy. Po zakończeniu uroczystości pielgrzymi wracali do domu, a tłumy wiernych tworzyły wielki, gwarliwy pochód. W tym zamieszaniu Maryja i Józef sądzili, że ich Syn idzie wśród krewnych i znajomych. Dopiero po całym dniu drogi zorientowali się, że Jezusa nie ma. Wydarzenie to jest zawarte w tajemnicach różańcowych.
Nie można więc winić Rodziców Jezusa – ruchy pielgrzymkowe tamtych czasów były bardzo liczne, a dzieci często podróżowały w grupach rówieśniczych. Nietrudno było zgubić dwunastoletniego chłopca, który, zafascynowany rozmowami o Bogu, pozostał w świątyni. Gdy po trzech dniach poszukiwań Maryja i Józef odnaleźli Go wśród nauczycieli, słuchającego i zadającego pytania, usłyszeli od Niego: „Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?”
Ta historia pokazuje, że poszukiwanie Boga jest niesłychanie trudne. Bóg wymyka się naszemu postrzeganiu. Nawet najświętsi ludzie mogą na chwilę „zgubić” Boga – nie z braku miłości, lecz z ludzkiego zagubienia, pośpiechu, nieporozumienia. Maryja staje się tu patronką wszystkich, którzy szukają Boga – cierpliwie, z wiarą i miłością, mimo lęku i niepewności.
Notatka: Każdy z nas może zgubić Jezusa popełniając grzechy, ale każdy może znaleźć Go ponownie — wymaga to jednak wysiłku.
Pytania:
- Jakie wydarzenie upamiętnia święto Paschy?
- Jaka tajemnica różańcowa zawiera wydarzenia omawiane dzisiaj na lekcji?
Świątynia, w której zagubił się dwunastoletni Jezus, to Świątynia Jerozolimska, zwana też Świątynią Heroda, ponieważ została rozbudowana i odnowiona za panowania króla Heroda Wielkiego. Była to monumentalna budowla wzniesiona na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie – centrum religijnego życia Izraelitów. Pierwotna świątynia powstała za czasów króla Salomona, jednak została zniszczona przez Babilończyków; później odbudowano ją po powrocie z niewoli, a Herod nadał jej niezwykły przepych i rozmach.
Świątynia składała się z wielu dziedzińców, kolumnad i bram, a w jej najświętszym miejscu – Miejscu Najświętszym – mógł wchodzić tylko arcykapłan raz w roku, by złożyć ofiarę Bogu. To właśnie tutaj składano ofiary, modlono się i obchodzono największe święta żydowskie.
Była jedyna w całym Izraelu, bo tylko w niej można było składać ofiary zgodnie z prawem Mojżeszowym. Synagogi natomiast służyły do modlitwy, nauczania Pisma i spotkań wspólnoty – nie składano w nich ofiar.
Świątynia Jerozolimska była więc nie tylko miejscem modlitwy, ale sercem wiary Izraela – miejscem, w którym, jak wierzyli Żydzi, sam Bóg zamieszkiwał pośród swego ludu.
Pytania kontrolne:
- Ile lat miał Jezus, gdy zagubił się w Jerozolimie?
- Dlaczego Maryja i Józef nie zauważyli od razu, że Jezusa nie ma z nimi w drodze powrotnej?
- Co robił Jezus, gdy Maryja i Józef odnaleźli Go w świątyni?
- Dlaczego Świątynia Jerozolimska była tak wyjątkowa w porównaniu z synagogami?
- Kto był inicjatorem rozbudowy i upiększenia Świątyni Jerozolimskiej, w której znaleziono Jezusa?
- Jaki morał można wyciągnąć z opowieści o zagubieniu Jezusa i Jego odnalezieniu przez Maryję i Józefa?
Ćwiczenie:
https://wordwall.net/pl/resource/27463842
https://wordwall.net/pl/resource/85211105
https://wordwall.net/pl/resource/25216719
https://wordwall.net/pl/resource/9668166
Zadanie w zeszycie:
Zaprojektuj w zeszycie plakat (tekstowy, bez rysunków) z hasłem:
„Maryjo, patronko ludzi szukających Boga, módl się za nami”
Pod spodem wypisz trzy sytuacje z życia współczesnego człowieka, w których może „szukać Jezusa” na nowo.
Napisz krótkie opowiadanie (5–6 zdań), w którym przedstawisz, co czuła Maryja, gdy szukała Jezusa w Jerozolimie. Zastanów się, jak Ty byś się czuł(a) na jej miejscu.