W historii Kościoła pojawiały się osoby, które twierdziły, że doświadczyły szczególnej bliskości Boga. Nazywa się je mistykami. Ich świadectwa są analizowane ostrożnie, ponieważ wymagają rozeznania, a nie bezrefleksyjnej akceptacji. Mimo to niektóre z tych relacji odegrały znaczącą rolę. Takimi osobami byli św. Paweł, św. Jan. św. Teresa, św. Jan od Krzyża.
Jedną z najbardziej znanych postaci tego rodzaju była św. Faustyna Kowalska. Jej zapiski zawarte w Dzienniczku stanowią próbę opisania spotkań z Chrystusem. Według tradycji to Jezus miał jej podyktować modlitwę zwaną Koronką do Bożego Miłosierdzia. Niezależnie od oceny mistycznych wizji sama modlitwa stała się ważnym elementem pobożności wielu wierzących i przykładem tego, jak osobiste doświadczenia mogą wpływać na życie religijne wspólnoty.
Instrukcja odmawiania Koronki do Bożego Miłosierdzia
Koronkę odmawia się na różańcu:
Na zakończenie (trzykrotnie):
„Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny,
zmiłuj się nad nami i nad całym światem.”
Na początku:
– znak krzyża
– opcjonalnie: „Ojcze nasz…”, „Zdrowaś Maryjo…”, „Wierzę w Boga…”
Na dużych paciorkach (przed dziesiątkami):
„Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo
najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa,
na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata.”
Na dziesięciu małych paciorkach:
„Dla Jego bolesnej męki miej miłosierdzie dla nas i całego świata.”
W tradycji biblijnej również pojawiają się postacie określane później jako mistycy, choć samo słowo nie występuje w Piśmie. W Starym Testamencie za takich uznaje się proroków, ponieważ opisywali wizje i przekonanie o otrzymaniu Bożego posłannictwa. Abrahamowi Pan Bóg objawił się, rozpoczynając całą przygodę ludzi z Bogiem. Mojżesz relacjonował spotkanie z Bogiem na Synaju, Izajasz przedstawiał wizję świątyni pełnej Bożej chwały, a Ezechiel opisywał symboliczne obrazy, które miały wyrażać Boże działanie w historii. W Nowym Testamencie ważnym przykładem jest św. Paweł, który opisał swoje doświadczenie pod Damaszkiem oraz wspomniał o „porwaniu do trzeciego nieba”. Jan Apostoł, autor Apokalipsy, przekazał wizje nieba, oraz proroctwa dotyczące dotyczące Kościoła i przyszłości.
Zapiski świętych oraz przede wszystkim Biblia może być dla nas świadectwem spotkań z Bogiem. Mogą być dla nas swoistym podręcznikiem sposobów rozmów z Bogiem. Warto więc czytać tego typu literaturę by nauczyć się życia duchowego – kontaktu ze światem, który nie jest dostępny bezpośrednio naszym zmysłom.